Derleyen : cececestan

Mahkemedın ışınde kartban kurtga per perşan turyatır edıler. Ekevının de yaşları seksendı geşkın edı. Kart, inat inat karagan kurtgadın; şukurlaşgan gözlerını, kayırsız takatsız halinı süzup turyatırdı. Hakim, tok sesımen kurtgaga:

– Ayt kartaba, nevşın bayındı boşıyak bolasın? dedı.

Kurtga ışını şektı sonra tastarını tüzeltıp, kısık bır sesben gonuşbaga basladı:

– Bu kart endı cettı canımga, kara kara caktı cıgerımdı, bezdırdı bıktırdı yalan dünyadan.

Bu sırada kımseden tırs dep ses şıkbadı bayakı bır sessizlık boldu. Mahkeme aytüyündekı sessizlık, gazetecıdın tapsır şegyatırkende flaşının carıgıman bızıldı. Kım bılır kadiy manşet atyakdılar, gazetedın basına, atmış sene geşırgen kartban kutgadın arkasından… Gran sürusumen gazetecı seyretbege kelibedı mahkemege. Kurtga ne aytyaktı? Tüm cemaat kurtgadı tınlıyatır edı. Kurtga tastarıman gözunu sürtup, ışgerlıye ışgerlıye aytdı:

– Bızım bır sındırga otu bar edı, kop süygenım… O bılmez, ellısegız sene avel edı. Onun maga bergenı otlardın işınden üzgenım otlardın capragından tugumladım. O sındırgadı olay üykenlettım…

– Balamız bolmadı, onlardı balamday bildım; balamday süydum; balamday üykenlettım. Bır zaman sonra sındırga kurumaga basladı. O vakıt adak adadım. Gecedın bır yarısı kün tuvmadan, bır tostakay suvman onu suluyakban dep turdum. Aruv bolur dep aytıp edı akaylar. Sosu ellısegız sene geştı, bızım kart bır gun turup sındırgadı sulayım demedı. Endı kartaydık hakım balam, geşgen kun takatım kalmagan catıp kalganman ne bıleyım, şaytanga uyganman…

– Men bulay bır adamman atmış sene geşırdım, barımdı-cogumdu berdım, ondan bır şiy körmedım. Ondan maga keliyek kayır-kasenat uşun Allah’a dua etıp turdum. amma o bolmasa taga aruv bolurman.

Hakim, kartga tamaan aylanıp;

– Aytyagın bır şıy barma aka? dedı.

Kart zar zor, bastonuna tayana tayana hakimge tamaan cürüp; kolu-ayagı gıpgırmızı, betı benzı apbak; yala yala, hakimge karap; kökregını şektı. sonra tane tane gonuştu;

– Askerlıgımde, paşadın üyünde bahçıvanlık yasadım. Bızım bikedı ilk avel o yerde kördum, sındırgadı da o yerde kördum. Bikemge aruv aruv sındırga demetlerını o yerde berdım.

– İlk üylengenımız künlerdın bırevınde, bikemdın boynu avurdu. Dokdurga akettım. Dokdur,

– “Biken, uzun uzun turmadan catarsa boynu kıreşlenir, boynu katıp kalır, her keşe tursun, uykusunu bölüp cürsün” dep ayttı.

– Bızım bike Dokdurga bek kulasbadı. Menım aytkanlarımdı da tınlamadı. O aralar Allah ettiriyik, bızım sındırga kurudu kuruyak. Men oga, bellı etbey keşelerı turup sındırgalardı sularsan kurumaz dep ayttım. Adak adattım.

– Her keşe onu tösekten turdurdum. O süygenim bikemdı; balasınday bılgenı sındırgalardı suluyatır ekende seryettım. Onun sulaganı sındırga tuvul, sanki men edım, sındırgadan köp men süyündüm.

Yaşını basını algan bırevunden esitılmiyık laflarman gonuşgan, kart;

– Her keşe o catgan sonra uykudan turdum. Saksıdakı sudu bosalttım, sındırga keşelerı sudu süymez, hakim cigenım. Kartlık adamdın belinı bugedı, sındırgadın kuruganı keşe men de turamadım, netiyksın işde uyanamadık. Bikemdı de turduramadım. Dertım sındırga-mındırga tuvul. Sındırga susuz turabılır ama bikemdın boynu azabılırdı. Bunlardı hep ışımge attım.

O ara hakımdın gözünden bır yaş tokmagının üstüne tamaan aktı.