CESUR KIZ
Bir vakıtta bar eken, bir vakıtta yok eken… bir padışa bar eken, onın da bir kızı bar eken. Kız gayet güzel eken, kırk kulaş şaşı bar eken.
Padışa, her padişa gibi, zengin eken. Saraynin bir odası altın, bir odası gümiş, bir odası elmas, bir odası para tolı eken. O altınlarnı, gümişlerni, el-maslarnı da her gece kırsızlar kırslay ekenler.
Kız bir gün: “Babay!”, diy, “mağa müsade ber, men bo altınların, elmesların, gümişlerin, paralarin kim kırslaganın anlayım”, diy. Babası razı bola. Keşe anıla. Köre. Kırsızlar şagaraktan kirip kırslay ekenler altınlarnı, paralarnı. “Boldı!”, diy, “Şimdi anladım kim kırslaganın”, diy. Ekinci keşe gene anılıp tura, ama kolma da bir kılış ala. Şagaraktan tuşken birinci kırsızın başın kese ve bir köşeğe tarta. Biraz sora ekinci kırsız tüşe, oran başın da kese, bir köşeğe tarta, sora kirgen soyın başın kese kılış man.
Kırsızların başları tısta beklep tura. Uzın vakit beklep tura. Karay, kırsızların eş birsi şıkmay. Anlay meseleni, kaşa. Kaşa, ama, arkadaşların kim öltirgenin üyrenip öc almaknı tüşinip kaşa.
Biraz vakit taa keşe, kırsızların başı ar-kadaşların padışanın kızı öltirgenin afinay. Şimdi öz özine bir plan kura. Bir-eki ay keşken son, pa-dışa kıyapetın alıp, kıznı ayttıra.
Kıznın babası bolgan padışa: “Men kızımnı yabancı memleketke bermiymen” diy, cavşılarnı kaytara. Biraz zaman taa keşe, şimdi, kırsız o mem-leketin zengin bir kişisi kıyapetın ala, kıznı gene ayttıra. Anı, toy yasay, kız man üylene.
Bonday etip biraz vakit daha keşe. Bir gün apakayına: “Ketiyik, payton man biraz kırlarnı, tavlamı geziyik, ava alayık”, diy. Kız razı bola. Ke-teler, gezeler, tavga baralar.
Kırsız: “Sıra bo sıra”, diy, “sen menim ar-kadaşlarınım öltirdin, şimdi men de senin canınnı alacakman”, diy, kıznı kırk kulaş şasi men terekke baylay, ot berip çakmak istiy. Karay, cebinde, ser-nik yok; sernikni almağa umtkan, sernik üyde kal-gan. Kıznı terekke bayii taşlay, özi atnı mine sernik almağa üyine kayta. Kız kala tek başına tavda.
Kız, bakıra, şakıra, kimse eşitmiy. O arada bir kervan keşe. Dokuz on araba arka arkadan ke-teyatır, diy. Arabalarda da pamık cükli eken. Ker-vanlar kızın sesin eşiteler, yanma keleler, şeşeler. Kız başına kelgenlerni anlata.
Kervanlar kıznı şeşip bir şuvalga tıgalar, pa-mıkka oraylar, kırsız kelse, tapmasın, dep, col-larına keteler.
Kocası bolgan kaytıp kelse, kız yok. Ker-vanlarnm izin köre, onlarnı izlap kete, artlarından yetişe. Soray. Kervanlar: “Biz onday bir kıskayaklı körmedik”, diyler. Kocası bolgan kırsız başı inan-may, Pamık şuvallarına kılışın tıgıp tıgıp karay. Kıznı tab’almay. Kılış kız bolgan şuvalga ka-dalganda, canbaşına kire, ama, kılışnı şıgarganda kanı pamıkka sürtile, kırsız onday etip kıznın şu-valda ekenin parkına baralmay. “Yok!”, diy, kayta, kıznı tabalmay.
Kervanlar kıznı akete bir köyge satalar. Bir apakayga satalar. Algan apakay kıznın carasın aruv ete. Bo apakayın da bir balası bar eken, bala o yerin padışasmda şalışa eken. Padışa da üylenmek istiy eken, özine güzel bir kız karay eken. Apakay kıznı padışaga münasip köre, balasına: “Ayt pa-dışaga, bo güzel kız man üylensin, kelsin bizge, körsin kıznı, belki beğenir”, diy. Padışa kele, kıznı köre, güzellicine unla, toy ete, üyleneler.
O padışanıfi köp askeri bar eken, sarayı asker men koralavlı eken. Saray kapısının bir yağında arslan, bir yağında da bir kaplan tura eken. Sa-rayga kimse izinsiz kiralmay eken.
Kırsızlarm başı bolgan, kıznı kıdırıp o köyge de kele. Köyin bir çağasında otırgan bir apakaydan soray. Apakay ata: “Kervanlar sattı bir kız”, diy, “O kız da padışa man üylendı”, diy. Kırsızlarm başı apakaydan: “Ama o padışanm sarayı asker men saruvlı, kapısında arslan man kaplan bekliy, men o sarayga katıp kirirmen?” dep soray. Apa-kay: “Palan yerde bir kuyı bar, o kuyıdan bir şişe suv al, keterip birazın azbarga şaş, o zaman kap-lan, arslan, askerler, epsi yuklar, o vakit kirersin”, diy.
Kırsız kete, kuyunu taba, bir şişe suv totıra, kele padışanm sarayına, birazın azbarga şaşa. Ars-lan, kaplan- askerler, epsi yuklaylar. Kırsız onday etip sarayga Kire. Karay, taba, kızın odasına kire, şişeni, patın başına sala. O arada kız uyana, ses-kenip uyana. Turayım değende, koh şişeğe tiye, şişe cerge tüşe, patlay. Patlaganda, arslan, kaplan, askerler, epsi uyanalar. Kız bakıra: “Kırsız kırsız, kırsız kirdi odama, meni öltirecek bola”, dep ba-kıra. Herkez odağa cuvıra. Arslan man kaplan da cuvıra. Tutalar kırsıznı param parsa eteler. Anı, şaytip kız kırsızdan kutıla, padışa man onıp, ösip kalalar.