Bır bar eken, bır cok eken; cok demesi pek günah eken. Evvel zaman işinde bır kartman bır kurtga bar eken. Bu kartman kurtgadın da bır gızı bar eken. O kart, zavallı bır fakir eken bir fakir eken, mal güdediken.

Bır kündün bır berinde karttın kurtgası öledi. Gızman kart kaladı. Karttın yaşadıgı cerge yakın bır de dul bır bike bar eken. O da kurtga eken. O kurtga aytadı işte; kurtga künde kabar ciberedi buga, kartga. İlla meni alsın men üyleniyikmen, men onuman üylenmek isteymen diydiken. Kurtga:

Men onun gızına kararman diydi. Kart da kabar ciberip aytadı:

Erten üylensek, analık bolur menim gızımga karamaz diydi.

Kurtga Kararman diydi, bır söz beredi.

En nihayetinde kart, kurtgadı bike etip aladı özüne. Karttın üyüne keledi, kurtga. Ondan sona bır gun bulay, eki gun bulay, gızman zıtlaşıp baslaydı, analık ya… Kart aytadı:

Zormunan keldin amma şimdi gızımga dirlik bermeysın diydi.

Kurtga künde aytadı gızdın babasına:

Gızın naday etedi, gızın anaday etedi dep aytadı zavallıga.

Ondan sonra, mal güder eken ya babası, babası avruydu. Babası avruduktan sonra gızdı mal güttürmege ciberedi analık. Mal gütmege ketedi, ketgen zamanda bu maldı küdedi, Analıgı gızdın koluna da bır kazak beredi eken. Künde bunu ör diydiken. Hem mal güt hem bunu ör. diydiken. Bu gız zavallı cılaydı…cılaydı…cılaydı…Hem mal şeviredi, hem bır karıs öremaydı. Bırde karaydı, maldı şevireyim degende, bir kümale körünedi buga. O kümalege ketedi, ketse işinde bır kurtga oturu. O da Hıdırilyas eken amma gız bunu bilmeydi. Baradı:

Netesin aye? diydi.

Ke gızım. Ne eteyim, oturuman diydi, işgerde kurtga. Ne eteyim, oturuman yavrum. diydi. Bırtikiy gonuşadılar, sonra bır ara kurtga gızga:

Nav yerdi bır sıpıraş, diydi.

Bu kurtgadın kümalesini aruv etip sıpıradı. Kurtgadı kuşaklaydı, süyedi:

Ah ayem, aynı menim anamday kokuysun. diydi. Menim bır analıgım bar diydi. Babam aruv edi, mal güdetan edi. Şimdi O avurdu, men güdemen maldı. Hem mal güdemen bir de menim kolumga kazak bedri, onu öremen diydi. Öremen öremen bolmaydı, üyge barganda da analıgım azarlaydı, zopalaydı meni diydi. Cılaydı gız. Kurtga aytadı:

Yavrum sen ör, bu öser diydi.

O mubarek de Hıdırilyas eken. O öredi-möredi, kurtgadın yanından ketedi. Üyge barıyatrıkende gocaman kazak boladı bu. Aketedi anasına beredi. Neyse, olay olay derken, bunun babası da öledi, bu zavallı kaladı. Bır zaman keşedi, bır cas buga aşık boladı. O’nın atı da Beybörek eken. Gızdı analıgından ayttıradı, ayttıradı bermeydi… Ayttıradı, ayttıradı bermeydi. Bike, bermeydi Allah bermeydi. Anav ekövü süyedi ya birbirini, bermeydi.

O cerde bir padişahtın da bır ulu bar eken. Allah tarafından heş balası bolmaydıken. Bolgan balası da bala tuv, cılan bolup tuvadıken. Padişahtın kenşeginin balası cılan bolup tuvganu üşün casga gız aladıkenler. Gızdın bargan günü padişahtın ulu cılan bolup şakıp öltürediken. Bargan kenşekti, bargan künü şagıp öltürediken; tanga ölediken, bargan gızlar… Bunu bike esitedi, analıgı. Diydi ki:

Menim bır arüv gızım bar, keliniz menim gızımdı bereyim, alınız diydi.

Bunlar tüngür kelediler, neyse bu gızdı aladılar cılanga. Gız analıgına cılap cılap:

Barmayman men O’ga! diydi.

Analıgı:

Baryaksın! diydi.

Meni öltürür O, men de ölyükmen endi diydi.

Analıgı gene:

Bayraksın! diydi.

Bu gız cılaydı… cılaydı… cılaydı. Kene o kümale ketedi. Kümalege barganda o kurtgadı gene oturbyatırkende köredi. Kurtga gızdın cılaganını körüp soraydı:

Ne üşün cılaysın yavrum? diydi. Gız, kurtgaga:

Ne cılayım aye. diydi. Bir padişahtın ulu bar, meni O’ga ayttıradılar. O da algan gızdı şagıp öltürediken. Meni de erten aketiyikler, men de ölüyükmen. diydi. Barmayman, barmayman dep aytaman, analıgım bolyak bike meni zorman beredı diydi. Menim de süydügüm bir cas bar, Beybörek dep. Meni O’ga bermeydiler, anavga berediler dep aytıp aytıp cılaydı.

Neyse, bu olay degen sonra gayrı kurtga kızga:

Yavrum heş cılama dep aytadı. Cılanbeg’den üşün;

O öyle aruv bır cas, öyle gözel bır cas O. diydi. Heş zannetbiyiksin, O senin Beybörek’inden gözel birövü. diydi. Sen kenşek bolup bardımıydı O, keşe canınga cılan bolup keliyik, tilge kelip o zaman saga dösekge cat dep aytıyak. diydi kurtga. O saga olay degende sen de oga çeşinde kel koynumga. dep ayt diydi. O zaman kırk kabak kiyimi bar onun. Cenab-ı Allah da olay yaratgan O’nu, cılan bolup yaratgan, sabid amma cılan tuv O. diydi. Saga şeşin dedikce, sen de oga şeşin de kir koynumga. dep tembihleydi. Bunu kırk sefer ayt O’ga, Cılanbeg her seferinde şırpınır bir kabıgınu atar, her seferinde bır kabıgını taslap, sonunda bir cas bolur… bır cas bolurr… gözel mi gözel. Heş de seni öltürmez. diydi.

Kız neyse turup üyüne ketedi. Ertesi kün kelip gızdı aketediler, zavallıdı. Üylenediler, keşe bolganda cılan bunun canına kelip, tilge keledi:

Şeşinip dösekge cat. diydi. Kenşek de Cılanbeg’ge:

Men şeşinirmen, sen şeşin de kir koynumga. diydi.

Cılanbeg bir kat kabıgını atadı. Gızga bırtta:

Şeşinip tösekge kir. diydi. Kız da kene Cılanbeg’ge:

Men şeşinirmen, sen şeşin de kir koynumga. diydi.

Cılanbeg üstünden bır kat taa kabıgını atadı. Bunu kırk kez yasaydılar. En son kabıgını atıyatırkende Cılanbeg şırpınadı… şırpınadı… şırpınadı. Kırk kabat kabıgını attıktan sona babaciğit, gözel mi gözel bir cas bolup şıgadı…

Ertesi kün castı körgen padişah babası, anası süyünedi. Camsan gızdı körgen anav analık yanadı da tutuşadı. Zaman keşedi kenşektin Cılanbeg’den bır gızı boladı. Analık kene bır dertge tüsedi. Gız ölmedi ya. Karaydı padişahtın yanında gızdın rahatı cerinde, sarayda yaşap ketedi… Ne eteyim ne eteyim diydi. Aklına Beybörek keledi. Baradı Beybörektin yanına. Onu fitnelep baslaydı:

Sen gızımdı o gadar süydün de, ne O’nu Cılanbeg’ge taslap kettin. Menim gızım seni bek süyedi. Sen bunu akaş. diydi.

Beybörek gızdın özünü süygenını üyrengen son Cılanbeg’ge baradı:

Gızdı almaga keldim, illa gızdı alyakman, O’nu maga beriyiksin. dep aytadı.

Berirsin… bermezsin… berirsin… bermezsin… derken ekövü töbelesedi. Bu gız da halen süyediken Beybörekti. Beybörekmen gız kaşadılar. Kenşek kızını Cılanbeg’de taslap kaşadı. Anav padişah, kolu uzun, ne yasap ne etip bu kaşganlardı ıslaydı. Barırsın… barmazsın… derken…

Ne etiyik, ne etiyik diydi, o uyerdeki komşuları…

Bundan gızı bar, navdu da süyedi ekövü birbirinı diydiler.

Ne eteyik aşe? diydiler. O zaman caslarga aytadılar:

Bu gızdı bir tarlaga aketiyisiniz, eki atmınan kovalap iyice coryaksınız sıcakta. diydiler.

Ekönüz de eki destidi alyaksınız kolunuzga, kaysınızdan avel su tilerse gız onun gayrı. diydiler.

Sonumunan; bikedi aladılar ketediler, üken bir tarlaga taslaydılar. Caslardın ekövü eki yaktan atlardın üstünde, aldılarına bikedi katıp cuvurtadılar… cuvurtadılar… Su tolu testiler de kollarında… Kenşek sıcakta küneştin astında, cuvurup cuvurup cigeri susuzluktan canadı, terleydi, cılbırap kaladı. Kenşek bır yaktan da:

Allah’ım men ne eteyim şindi. dep cılaydı. Cılanbeg’den su tilesem gızım bar, sabi. Beybörek’ten su tilesem canımdan köp süyemen. Men bunlardı kaytiyikmen ya Rabbim. dep düşünedi.

Kenşek bır yaktan bulay düşünübyatır ekende, anav caslar da atlardın üstünde bunu kovalaydıkenler. Kenşektin tili tamagı kurugan, közünün aldı kararıp ketediken. Gayrı dayanyak güşü kalmagan, cerge cıgılıp kalgan. O arada caslardan birövüne ünlegen:

Cılanbegim, Cılanbegim… Bır su ber aslan begim… dep calvaradı.

Kenşektin Cılanbeg’ten su tilegenini esitgen Beybörek haman atından atlaganıman kenşektin canına baradı. Kolundaki testidi kenşekge uzatıp beredi. Kenşek Beybörek’din uzatganı destidi alıp kana kana su işedi. Cigerindeki cangındı söndüredi. Cılanbeg atının üstünde onlarga olay karap kaladı, nutgu tutuladı. Avzuna bir şiy kelip de aytamaydı…

Kenşek suvunu işip bolgan sona Beybörek atının cularından ıslap, atına minedi. Kenşekti kuşaklap atına mindiredi, mindirgenimen arkasına bile karamay kenşekti alıp kaşadı. Beybörekminen O gız üylenediler, balaga şagaga karısıp şıkadılar. Cılanbeg de arkada gızıman olayca kaladı. Analıgı bolıyak kurtga da buga dayanamay köp geşmeden öledi. Beybörekminen gız onadı… ösedi… muradına geşedi… bu ertengi de bu cerde bitedi.

Kaynak:Minübe Güner

Derleyen:Ö Hakan Benli

Boğazören (Köstengil köyü)