HAKKA TAMAAN
Ayyamay cangan işim, tımmaydı,
Ceter endi desem de, kımmaydı,
Bir kıyın zulüm etipsin, sıymaydı
Tur özünge kel desem de koymaydı.

Bıyalalar betimdi köstermez boldu,
İşime canık caralar, kirip toldu,
Endigisi coyttum kaytıyak coldu,
Ne tömen, ne cogar heş bolmaydı
.
Keşedin karangasında künümsün,
Keş kaldım artından ökünümsün,
Barın savlık, cogunman ölümsün,
Sen ketgen son dünya kalmaydı.

Körmepti tagaa sendey segiz avul,
Artında halek boldu neşe cigit uvul,
Atınga tizildi avuzlar tolu kubuvul,
Bavrı canıklar tınlap, tınlap toymaydı.

Endi destan boldu seninmen atım,
Mahşarga kaldı gayrım muratım,
Sevdandır bilki menim sıratım,
Künde on keşşem de saga barmaydı.

Haktır endi saga saklangan anavı,
Bir cır kelir bundanson elge tınlavı,
Körgeni sen tuv, endi közdün karavı,
Seni aytsa da sözleri, duvrusu kudaydı.

Barlıkta seni körsün, coklugu Hak’tır,
Seni süyüp işi, özge özü şıkbaktır,
Közlerindeki fer bilem hak uşun şıraktır,
Cüregini endi baska otlar cakbaydı.

Şakırsa da meni, eki alem bir bolup,
Hakka barır endi her söz col bolup,
Sandıraklar her keşe, atını bir bilip,
Bu vakıttan son maga, sen şıkbaydı.

Turduk barıp gayrısı, hak kapısına,
Tizildik barabar, hal arkasına,
Tökülsek de barıp köl ortasına,
Bir damla suv, bizden cerge akbaydı.

Menlimen, aytbasam da meni tanırsınız
Hakdı menden avel tutasınız bilirsiniz,
Şakırdım davat etip inSalla kelirsiniz,
Siz bolmadan asta, suvta bizge cukbaydı.

MUNGAYDIM
Terezeden karap kaldım artından,
Kayzaman keri kelirsin dep, mungaydım,
Ne tavesilmez dert eken basımdan,
Men de özünü saga bergen bir Nogaydım.

Keşe boyu esimde turdun catalmadım,
Şakırdı tenglerim canlarına ketalmadım,
Sevdandı iynimden sögüp, atalmadım,
Takatım tavesildi tizlerime şonkaydım.

Bir üyken tav ekensin, basın kökge tiygen,
Barı cürek senin uşun canıp canıp, küygen
Gözlerindin işinde cok boluptu, bu süygen,
Vakıt cetti, kara maga canbetime cantaydım.

Endi bir atımda cok şakırsalar meni aytıp,
Bir sıngar cürekte cok maga barmaga kaytıp,
Artında cürdüm carasyak dep, kindi mıtıp,
Özün ösüp ketipsin, saga boşuna enkeydim.

SAYIRLIKKA CUN CAYDIM

Şayırlıkga cün caydım,

Künde kurusun dep,

Byik cerge üy saldım,

Süygenim otursun dep,

Col bolur barıp kelirsen,

Sosu menim de üyüm dersen,

Kelmege kıynalıpsın magersem,

Kayday süygü bar bir körsen.

Anam ayttı alıyakban dep,

Esigini anıyaka salıyakban dep,

Bayramlarda barıyakban dep,

Akam ayttı sizge karıyakban dep.

Cıynalıp bardık caslar,

Cünündü şırpbaga,

Adam bayrı col taslar,

Adasbay üyündü tabbaga.

Col eteyim bara kele,

Üyümdü akan akele,

Anang gızdı maga bir kere,

Bunday süygü, kara cerge.

Ayttırıp keliniz aşe barayım,

Cabıvlı esikti men aşayım,

Bayramlarda as casayım,

Kartayganda akana orun casayım.

SIIR
Gıdırıp şıgıbedim Nogay köylerdi,
Köstengilde şay berdiler, Sekerde kımız.
Cuvarayürüp toylanız toylardı,
Kırkuydan kiyev, Aginden gızımız.
Atam aytganday Siydametli biyik,
Karakuradın cancagıda hüyük,
Birevimiz şalıp, birevimiz söylüyük,
Kolumuzda, kobuz degen sazımız.
Abozdun şalkamaları cıpcıllı,
Kölbasını tapgan eki akıllı,
Calgız Memet bu segiz avullu,
Köbümüz ketgen. Mandırada kalgan azımız.

CANGI KUN

Cangı kün barınızga kutlu bolsun,

Anda tuvganlar daim mutlu bolsun.

Tutas Nogay cıynalıp cangıkünde,

Aldında cürsün barı Türk’ünde.

Atlarınız ak, collarınız carık,

Pikirleriniz pak, kalemleriniz carık,

Adasbasın Nogayım, künü carık,

Bolsun, Nogay dünyam sagınganım.