CANLI ÖZEN
E-ey, köyümiznin başına neler kelmedi?! Bu-larnı tünen aytıp, qalemnen yazıp bitiralmazsıfi…
Mmda düşmanlar olğan vaqıtta, bizim top-rağımız ayaqqa köterilgende, biz qartlar ve qar-tanaylar, evlâtlarırruzğa:
-Ketiniz, aydı ketiniz, bizim yerimiznin yüzüni deniştirecek adamlarğa barınız, olarğa qoşuhnız yardım etiniz. Biz sizlerge yardım etermiz, – dedik.
Bizim oğlanlarımız dağlarğa, ormanlarğa çıqıp kettiler. Ormanlar şuvulday, dersin ağlay ediler. Köyünüzde düşman tura edi. Künler ağır edi…
Yabancılarnm silâ ve aşaytları bar edi. Dağ-larda gizlengen bizim oğlanlarımızmn ise, ne silâsı, ne de aşaytları bar edi.
Biz qartlar, elimizden kelgeni qadar oğul-larımızğa yardım ete edik. Olar ormanlarda boş oturmay çalışa, küreşe ediler. Aşayttan pek zamet çekkende özençikke qaray da:
-Sen, özençik, pek şensin, köyümiznifi ya-nından keçip ketesin. Sen bizkikilerge ayt, bizde ötmek bitti,-deyler.
Özençik olarğa:
-Yaxşı, aytırım, – dep, aşığı doğru aqıp kete edi. O köy içinden yavaş-yavaş aqıp ketkende:
-Qartlar, oğlanlarınıznıfi ötmegi bitken, zamet çekeler, – dey edi.
-Ya biz olarğa ötmekni nasıl alıp ketermiz, yol-larnı düşman qapattı da? – dep soray edik.
Özençik:
-Siz qartlar, qapusta yapraqlannı almız, olarnıfv üstüne ötmek salınız, o yaqmı men özüm beceririm, – dey. Biz da şay yapamız. Özençik, üstlerine ötmek olğan qapısta yapraqlarmı qırğa qarşı alıp kete. Men bunı öz közümnen kördim, sen külme, özençik bizim oğlanlarımızğa yalınız ötmek değil, kerek olğan er şeyni taşıdı. Künlerden bir kün özençik bizge:
-Siz qartlar, ne qarap turasınız, oğullarınızğa silâ kerek, – dedi.
Bizler madamki bizim oğullarımızğa silâ kerek, bu silânı tapayıq da, oğullarımızğa cibereyik, dedik. Dedik de, silânı ozençikke teslim ettik. Özençik ya-vaştan silâlarnı yuqan doğru aqızıp alıp ketti. Anda yalığa taşladı. Oğullarımız silâlanıp, yerimiznin yü-züni defiiştirecek adamlarğa qoşuldılar. Qoşuldılar da, birlikte duşmannı aydap endiler. İşte, böyle etip oğullarımız toprağımıznın özüni bir tamam te-mizlediler ve köyge qaytıp keldiler. Bütün qart-larnıfi oğulları qaytıp keldi. Yalınız, menim oğlum qaytıp kelmedi. Men ozekçikke qarap:
-Ya Asan, qayda? – dedim.
Özen indemey turdı. Son, yavaştan mana bir teri qalpaq alıp keldi. Qarasam, Asançığımnıfi qal-pağı. Men ozençikke:
-Özençik, oğlumnı ne ketirmeysin, onı ke-tirmek o qadar zormı? – dedim. Özençik oğlumnı da ketirdi… Aqnn aqrm ketirdi de tegiz bir yalığa qal-dırdı. Özü yoluna aqıp ketti.
Yalığa oğlumnın arqadaşları keldiler. Asannı, oğulçığımnı, çalğınen kömdiler. Cenazege bütün ce-maat toplandı.
Men çoq yandım, çoq ağladım. Lâkin ne çare? Ey, oğlum! Seni em orman, em de özen, em de bütün yaxşı adamlar xatırlaylar. Sen oğlum, iç bir vaqıt öl-mezsin, biz epimiz seni xatırda tutamız.