Noğayım
Ketti yıllar,tömen akkan
Ak Koban day aktarılıp
Ana Edil dey molpayıp.
Yarık Yayık tay yayılıp…
Tavlar,taslar,keng şöller
Döngül-döngül kök köller
Dört yağası kiyuvlı
Derya,dengiz,alem maytak Noğaylı
Altın Orda Elem eding,yok boldıng
Som yürekli batir eding,kart boldıng
Arğımaktı saylap mingen
Aruvlerdi sermep alğan
Han-biylerin saylap bilgen halk edik …
Endi bügin azaydık,kullarımızğa kor boldık
Kemşilik pen zorlıktı
Belimizge köp buvdık
Ak sakallı kart boldık
Endi bizdi korlamağa şalıskanlar az şıkpas
Birerleri kedem der
Birerleri bebem der
Özgeleri yanğı tuvğan
Asılınğan, adaskan
Yetim ösken balağa
Kolaş-kampet bergen dey
Közi-kıziy uzatar
Aldav zatlar köp aytar.
Eh Noğayım, Noğayım
Yanım süygen aziz halkam
Kart bolsang da korlanmaysın,yaşaysın
Nege dese niyetıng,közyastan da tazadı
Nege dese yüreğing
Berkut degen karakustıng koynında
Şahid bolıp uşadı…
Zavallı Türük
zavallı türük, bahtsız tuvgan,
senin de cıldızın tın bermiy urgan.
keçmişin aytmayım, közlerim iye,
tarihin açmayın, cüregim küye.
cavlarnın koluna tüştü mü sarayın,
karardı, silindim cıldızlı ayın..
arabı, acemi yalancı dostun,
neçün sen olarnı koşuda ozdun.
bir sürü düşmanın, uçun düşmanın.
bira deb içerler zavallı kanın.
paşalar, agalar, o hanım beyler,
bir talay esirik, kolunda neyler..
colundan ettiler, dogru colundan,
tilinni aldılar karuvsuz kolundan..
cahilsin özünnü anlayamadın.
özünnü körüb de cılayalmadın..
barbarsın: her yerde özünni aşadın,
cavlarga balların aşatıb caşadın..
cadlarnın kaşına urulgan edin,
cadlarnın tahtına kurulgan edin..
senin de bar edi atadan kalgan,
karvulu bir tilin, aşılmaz kalkan.
altı yüz cılda tek kışnı kördün,
altı yüz cılda kaltırab cürdün..
osmanlı devleti ne yalan bir söz!
ne yanlış köreeken karuvsuz bir köz..
devletin senin zavallı türük.
yüzlerce yıllar acı öksürük!
bir künçük kelir de uyanırmekensin?
öz tuvgan tiline dayanırmekensin?
karaman çobanı, o adsız yörükler,
onmangan kişiler, kerçekçi türkler.
turarmekenler kurtuluş körüp,
türükçe aytıp, türkçe ökürüb.
bu künün karangı, menimkidayın,
kün bata, kar cava beklegensayın..
kabe’de başkası kur’an’nı algan,
peygamber bir deren yukuga dalgan..
mescidler tozlana, örümcek üre,
minberni körülmez kurtçuklar kemire,
bir urum uzakda tarihin yaza,
“barbarlar tarihi” adını kaza..
bir osal süyünç bar, avcılar betinde,
tizilşib turalar kiyiknin çetinde.
bir menmen uzakda duvannı etken,
tuvganın, seninmen ölümge ketken.
bir menmen kolumnu kökke köterib,
“ümüt”ke ölmez deb ümütler berib.
bir menmen cılacak yaz, kış, bahar..
bir menmen, kardaşın, men “pis tatar!
Bekir Sıdkı Çobanzade