Nasreddin Oca Aqqmda Latifeler

MEN BAZARDA OLMAY DEDİM
Nasreddin oca bir kün yolda ketkende, qar-şısmdan bir adam yipnen bağlı köpeğini alıp kel-genini köre.
-Köpekni qayda alıp ketesin? dep soray Nas-reddin oca.
-Bazarğa, satmağa alıp ketem, – dey adam.
-Musulmanğa bazarda köpek satmağa olmay da. Bu dinge kelişken şey değildir.
-Şay olsa, köpekni siz al da ketiniz, men ora bir daa evge alıp qaytmam, – dey, adam köpeğini Nas-reddin ocağa tutura.
Oca köpekni alıp kete. Qarşısma rastkelgen bir adam:
-Ocam, köpegifiizni satmaysıfuzmı? – dey.
-Al, satam, – dey de, Nasreddin oca bedava alğan köpeğini sata. Şu arada qaydandır, köpeğini bergen adam çıqıp qala da: -Ya siz musulmanğa köpek satmağa olmay dediniz de, özüfiiz ise, be-dava alğan köpegifiizni parağa sataşınız.
-Men bazarda olmay dedim, – dey cevaplana Nasreddin oca.

ALLA QISMET ETSE
Nasreddin oca qomşusından borcğa 100 ruble para soray ve beş künden qaytarıp beririm, dey. Qomşusı 100 ruble bermege razı ola ve dey:
-Alla qısmet etse, inşalla beş künden qaytarıp berirsiniz.
-Elbette, alla qısmet etse, beş künden qaytarıp ketiririm, – dey oca ve paranı alıp kete.
Beş kün keçe, altı kün keçe, on keçe, oca paranı alıp kelmey. Niayet qomşusı ocanın evine kelip:
-Köstergen müddetiniz çoqtan keçti, alğan paranıznı qaytarmaysız, – dey.
Oca:
-Alla qısmet etken olsa, ketirecek edim, amma qısmet etmedi,- değen.

NASREDDİN OCA VE PADİŞA
Yaş padişanm biri ilân bere: kim de meni, yalan aytıp aldatıp olsa, ona 40 qopqa altın beririm, – dey.
Bu ilânnı eşitken yalancının biri padişağa kelip şöyle dey:
-Bu yıl bostanımda bir qarpız östi, keskende pı-çağım onın içine tüşip ketti. Men atqa minip, bir kün qarpıznm içinde dolandım, amma pıçağımnı ta-palmadım.
Padişabunın yalan olğanını bilse de:
Yalancılardan biri daa bostanında 40 arşın bo-yunda, 40 arşın eninde bir xıyar östürip, ondan köpür yapqanını ayta.
Padişabunada:
-Olucı şeydir, – dep cevaplana.
Bu ilânnı Nasreddin ocanın apayı eşitken.
-Er kes seni azırcevap, aqılh saya. Qana ba-ğayım, bar padişanı aldat da, 40 qopqa altın qazanıp kel, deyaqayına.
-Ey apay, öyle yalanlarğa inanmağan axmaqqa, daa nasıl yalan ay tmaq mümkün?
Lâkin apayı, onm yaqasım boşamay.
Nasreddin oca biraz tüşüngen sofi:
-Yaxşı, 40 qopqa olmasa da, eki qopqa altm alıp kelirim, – dey de eki dane boş qopqanı alıp, pa-dişaran sarayına bara.
-Ne keldin, yalan aytmağamı? – dep soray pa-dişa ondan.
-Yoq, padişam, – dey oca, -rametli babanız bıl-tır, menden borcğa, mına bu qopqalarnen eki qopqa altın alğan edi. Eğer mümkün olsa, babanıznın bor-cum bermez ekensinizmi?
Yaş padişa eğer ocanın ay tqanına yalan dese, 40 qopqa altm bermek kerek olacağını tüşünip ‘olucıdır’ dey de, eki qopqa altm berip, Nasreddin ocanı saraydan ozğara.
BOSTAN XIRSIZI
Nasredin oca bir kün bostan xırsızlığına ke-tecek olıp, eşeğini ketirip qodalağma yeke. Aydap ketecekte onı qomşusı körip:
-Qayaqqa oğurlar? – dep soray.
-Cennetke ketemen, – dep cevap qaytara.
Bostanğa barıp, qodalağma qavun-qarpız yük-lep çıqqanda, onı qaravul köre. Qodalağmı boşattıra da, köçerini çıqarıp, Nasreddinni kötekley.
Eşeği de, qodalağı da qala, özü zornen qaçıp qurtula.
Saba turğanda, onı qomşusı körip şöyle dey:
-Cennette seni pek sıqqanlar, galiba. Baş-közüfi yaralanğan.
-Cennetten qaytqanda, ceennemge de kirdim. Başım onda yaralandı, – dey Nasreddin oca.
-Nasıl etip, bir kereden em cennetke, em ce-ennemge bardın?
-Cennet değeni, qavun-qarpız aşı eken, ce-ennem değeni, cartı köçer başı eken.
QAVĞA YORGAN ÜSTÜNDE
Nasreddin oca bir kün ziyade yorulğanından, aqşam aşından sofi töşeginde yatıp raatlana.
Bu arada bir şamata eşite. Aman başına yor-ganını yapa da, qavğaran sebebini afilamaq içün, qa-
ranlıqta adamlar arasına qarışa.
Ne ola-ne olmay, Nasreddin ocanm başından yorğannı çekip alalar. Oca ne yapmağa bilmey, ımpıs-tımpıs evge qaytmağa mecbur ola. Onıfi ya-vaştan evge kirgenini körgen apayı:
-Ne olğan şunda? Nasıl qavğa eken? – dep soray.
-Qavğa bizim yorgan üstünde eken, – dey oca. -Yorgan ketti, qavğa da bitti.

PAPUÇLAR
Nasreddin oca bir kün talebelerinen kete edi. Talebeleri onm papuçlarını alıp saqlamaq içün, bir aynecilik tüşünip tapalar. Talebelerden biri, Nas-reddin ocanı qızıştıra:
-Bu terekke iç kimse çıqıp olamaz! A * >•
Nasreddin oca aman papuçlarını çıqarıp qoy-nuna qoya da, terekke tırmaşmamağa başlay. Bu alnı körgen talebeler:
-Efendim, papuçlarınıznı ne içün qoynufiızga qoyasız? – dep soraylar. Nasreddin oca olarğa cevap bere:
– Terek töpesine çıqqan sofi, belki başqa yol ta pılır.

SAAT SATA
Nasreddin oca bir kün evine köstekli saat taqıp kele. Qadmına köstere.
-Vay!.. Onı qaydan aldın? – dep soray qadını.
-Xırsızladım, – dey oca.
-Vaay!.. Ayıplar olsun.
-Ayıp mende değil, o kişide. Kerek olsa, açıq ağız olmasın.
– Xırsızlıq şeyni evde tutma. Yarın bazarğa alıp ketip sat.
Oca forsalanıp bazarda yüre. Adamlar körsinler dep, saat köstergenini cep tışma sarqıtqan. Abur-çuburnm fiyatını soray. ‘Saatni satsam qadmğa şal, özüme ştan alırım’, tasavunnen saatçiler sırasına kire. Endi muşterige teklif etmek maqsadmen saatini qoluna almaq istey. İstey amma, cepte saat yoq. Xır-sızlağanlar. Ana açıq ağızlıq qayda.
Oca evge tavsız qaytıp kele. Qadını ondan:
-Saatni qaçqa berdifi, – dep soray.
-Alğan fiyatıma berdim, – dey oca.

BALTA
Nasreddin oca bir kün çoqtan-çoq odun parlay. Aqşam yorulıp kirgende, odun parlağan yerde bal-tasını unutıp qaldıra.
-Ortalıq amanhq. Bir şey olmaz, – dep yuq-lamağa yata.
Oca saba turğanınen kene odun parlamaq istey. Amma baltasını tapıp olamay. Qıdırmağan teşigi qalmay. Dersin, qanatlanıp uçqan. Yoq! Oca özüni sıqmay. Eki qolunı cebine soqıp, köy içine çıqa. Köy cemaatının çoqusı tükân qarçığasına toplaşqanlar. Oca olarnın yanma kele. Selâm-kelâmdan sofi, öz derdini ayta başlay:
-Mal değende, babamdan qalma bir baltam bar edi. Bu gece ora da xırsızlağanlar.
-Yalandır.
-Yalanm-malanm anlamam, kim alğan olsa da, baltanı yerine ketirip qoysm. Men qorquzmaq is-temeyim. Lâkin talap etem. Balta yerinde olsun. Balta tapılmağanı taqdirde fikirimde bir qurnazlıq bar, om yaparım, epifüzge qıyın olur. Sofi, mana canınız ağırmasın, – dey. Şay dey de, adamlarnıfi yü-reğine mıx soqıp, evine qayta.
Adamlar abdıraşalar. Ne yapacaqlarmı bil-meyler. Ocanın fikirindeki xurnazlıqtan qorqalar. Köyge ‘Ocanın baltasını kim de xırsızlağan olsa, qaytarsın! Softu yaramaycaq’, değen dellâl qaqıla. Şu gecesi cemaat raatsız yuqlay.
Ekinci künü adamlar sabadan, kene tükân qar-çığasına toplanğanlar. Ne oldı eken? Balta tapıldımı eken? -davası çezilgen arada, küle – küle Nasreddin oca kelip qala.
Er kes birden:
Baltan tapıldımı oca? – dep soraylar.
Tapıldı, – dey oca.
Şükür, belâdan qurtuldıq.
O daa nasıl belâ?
Balta tapılmağanı taqdirde, aqlında olğan qur-nazlıqnen qorquzğan edin de?!
-Doğrusını ayt, oca, aqlmda ne yaramazlıq bar edi?
-Baltam tapılmağan olsa… yanışını yaptıracaq edim. Yaramazlıq şundan ibaret edi.