Türkiyede yaşağan yurtdaşlarıma
Deňiz qaynaq, col uzaq, yıllar suvuq
Bolsa da, ey, tuvğanlar, goňül cuvuq.
Sındı hannıň qılıçı urulıp taşqa,
Barmı duşman bizlerge yavurdan başqa?
Biz bu yaqta cılaymız, curek suvmay,
Siz ketken soň Qırımda kuneş tuvmay.
Toprağımız bir edi, qanımız bir,
Çoqrağımız bir edi, canımız bir.
Savurılğan tarıday sepildik kettik,
Sizler anda, biz – mında neler çektik!
Bizler yavur qolunda, siz – musulman,
Qay birinde kop eken aq ve iman?..
Ale bugun bilmeymiz, cılaşamız,
Dertimizni gizlep soň sırlaşamız…
Qol sınğanda, saqladıq ceň içinde,
Cumruqlarnı saqladıq cep içinde.
Şunday etip uç yüz yıl can saqladıq,
Millet degen temiz bir qan saqladıq.
Ey, yurtdaşlar, tuvğanlar, ey, ğazılar,
Ayrılıqta kopmi taa curek sızlar?
Kerçniň colın ot bastı, Çonğar cılay,
Cavun cava toqtamay, bek şıbalay…
Manğıt, Manay telesip colğa qaray,
Asretlikten çalarğan saçın taray.
İnşalla, siz de qaytırsız eşil curtqa,
Dep toqtamay qaraymız deňiz, sırtqa.
Ah, bu dertten curegim tilim-tilim,
Dep sizge selam cibergen Şakir Selim.
Şakir Selim
Men de ant ettim
Men de ant ettim, bu tatarnıň yoqunı var etmege,
Azırlandım men de senday aq yoluna ketmege,
Senday etken bir buyukniň antına ant qatmağa,
Bunıň içün men de azırman apislerde catmağa.
‘Tatar içün’ – ses çıkqarma, oltirirmiz, – deseler,
Bastırıqta tenim çürütip, qolum, tenim kesseler,
Ayağıma qırşav salıp, ustüme taş tizseler,
İçimden kene senden beter, ‘Ant etkenmen’ cırlarman.
Tip-tirili otqa atsalar, meni cağıp kulseler,
‘Ant etkenmen’, sözün endi taşla avzıňdan deseler,
Ondan alıp darağaçqa caňıq kevdem kesreler,
Soň quvetniň gur davuşıman ‘Ant etkenmen’ cırlarman.
Seniň cırıň cırlamağan, antıňını yalan sayğanlar,
‘Aq’ sözüni, ‘aq’ tuğul dep inamsız oyğa dalğanlar,
‘Aq-adalet’ duşmanları eki ayaqlı canavarday insanlar,
Aramızda adsız qalsın, cerge batsın, coq bolsun.
Tatarlıqnı tanımağan, tatar içün olmegen,
Sen buyukday ‘Ant etkenmen bilmek içün’ demegen,
Milletiniň eksikligin tüşünmegen, bilmegen,
Tip-tirili otqa atılsın, toz-dumanday kul bolsun.
İç birevsi qoşulmasa mağa yardım etmese,
Oz başıma ‘qurultaynı’ qurar, cıyın etermen,
‘Senin aytqan sözün yalan, doğru tuğul’ deseler,
Vazgeçmem seniň ‘antıňdan’ varlıgım yoq etermen.
Anam meni niçün tapqan? Babam niçün oqutqan?!
Ocalarım niçün mağa ‘aq-adalet’ tanıtqan?
Antıň içün ‘Ant etkenmen’ bolsam sözüň unutqan,
Yarın seniň qarşında men qalay tozıp turarman?
Qarşımdaki buyuk tatar menden ne umüt ete,
Buyuk Çelebicihan, antıň meni er kun titrete,
Antıň içün çalışmasam, milletim içün canmasam,
Seniň antıň oğrunda olümni borc sanmasam,
Tatarlığım qalay etip, sizge isbat etermen?
Amdi Geraybay